Dempuèi l'antiquitat, los umans son estats acostumats a utilizar de fonts de calor naturalas e de ventilacion naturala per secar de materials, completament constrenchs per las condicions naturalas e resultant en una productivitat bassa. Amb lo desvolopament de la produccion, aqueles metòdes foguèron gradualament remplaçats per de fonts de calor contrarotladas artificialament e de desumidificacion de ventilacion mecanica.
Los secadors modèrnes utilizavan d'en primièr de secadors intermitents, fixes-. A la mitat del sègle XIX, l'utilizacion de secadors de tunèl marquèt lo passatge de l'operacion intermitent a l'operacion continua. Los secadors de tambor rotatòri agitavan eficaçament los materials particulats, melhorant la capacitat e l'intensitat de secatge. Qualques industrias desvolopèron de secadors de foncionament contunhat adaptats a lors besonhs especifics, coma de secadors de tambor dins las industrias del textil e del papièr.
Al començament del sègle XX, los secadors a pulverizacion comencèron d'èsser utilizats dins la produccion lactica, provesissent un esturment poderós per l'assecatge a granda escala dels materials liquids. A partir de las annadas 1940, amb lo desvolopament de la tecnologia de fluidizacion, emergiguèron de secadors de lièch fluidizat e de flux d'aire d'intensitat nauta, de nauta-productivitat. La sublimacion congelada-, la radiacion e los secadors dielectrics provesiguèron de mejans novèls per respondre a de besonhs especifics. Far-secadors d'infraroges e de microondas comencèron d'èsser desvolopats dins las annadas 1960.
